Het is 2 uur 's nachts. Mama heeft me zojuist weer even wakker gemaakt. Precies volgens het wekschema dat de dokter vanmorgen aan papa gaf toen we het ziekenhuis verlieten. Ik was nl. van boven aan de trap naar beneden gevallen en was daarbij behoorlijk hard op mijn mooie koppie terecht gekomen. Tenminste, aan de gapende wond op mijn achterhoofd te zien. Met wat hechtingen zit alles inmiddels weer netjes aan elkaar.
December blijkt niet zo mijn maand te zijn... Twee jaar geleden zaten we in het ziekenhuis en had ik allerlei rare slangen in mijn neus. Vorig jaar viel ik tegen de tafel en moest mijn wenkbrauw gelijmd worden. En nu dit... Arme papa en mama! Maar ach, met één keer per jaar iets oplopen dat met een kus en een knuf daarna al snel weer vergeten is, mogen ze eigenlijk niet klagen toch? ;-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten